De Slager
De Slager van Woerden trekt aan mijn linkeroor. ‘Doet deze het meest pijn?’ vraagt hij. De Slager staat achter me. Ik moest mijn shirt uittrekken, ook al ben ik hier vanwege oorpijn. ‘De pijn zit vanbinnen,’ zeg ik. De Slager van Woerden kijkt met een apparaat in mijn oren. Ik ruik dat hij boterhammen met worst at.
De geur van nat brood met worst.
Normaal gesproken snijdt De Slager van Woerden moedervlekken bij me weg.
De Slager zegt dat hij ziet dat mijn trommelvliezen ietwat teruggetrokken zijn.
‘Normaal gesproken is een trommelvlies boller,’ zegt hij.
Ik vraag of ik mijn shirt weer mag aandoen. Het is koud in de praktijkruimte, mijn tepels zijn hard. ‘Wacht even,’ zegt De Slager van Woerden. Hij pakt mijn linkeroor vast en trekt er hard aan. Hij draagt geen handschoenen. De Slager snijdt mijn oor in een paar zaagbewegingen met zijn scalpel af. Bloed stroomt over mijn schouder. De Slager pakt mijn andere oor vast en snijdt ook deze af. Met zijn voet opent hij een pedaalemmer en laat beide oren erin vallen. Bloed gutst over mijn schouders. De Slager gaat voor me staan en bekijkt zijn werk met samengeknepen ogen. Ik zie zijn lippen bewegen, maar hoor niet wat hij zegt. Eerst moet het bloed nog uit mijn oren stromen.
* * *
In een andere versie van bovenstaand verhaal vertelde ik De Slager bij binnenkomst een mop om het ijs te breken. Het was een mop die ik zelf bedacht, maar nog niet op iemand uitprobeerde, ik vertelde de mop met twee verschillende stemmetjes:
‘Mijn broer heeft zelfmoord gepleegd.’
- ‘O, was hij depressief?’
‘Nee, hij kon gewoon heel slecht richten.’
De Slager zei in die versie: ‘Huh, was er een pistool dan?’
Waarop ik bedacht dat mijn probleem is dat ik net niet slim genoeg ben voor het soort humor dat ik heb.
In de andere versie tikte er een klok in de spreekkamer van De Slager.
Ook in die versie sneed De Slager mijn oren af. Hij stopte hier echter niet. Hij sneed mijn ogen weg, mijn neus, mijn nek, mijn armen en benen en nou ja bijna alles eigenlijk. In die versie herinnerde ik me dat dit alles me net iets te veel deed denken aan een verhaal dat ik onlangs schreef
Stom verhaal
Dit is een stom verhaal. Er wordt niet in gesproken, er is zelfs geen achtergrondmuziek of decor. Er zijn geen hoofdrol- of bijrolspelers, er lopen geen dieren rond. Er zijn geen gebeurtenissen, er valt zelfs niets om. Alles vindt plaats binnen een wit vierkant dat op zijn beurt niet eens bestaat.
en ik vroeg de Slager van Woerden, met mijn mond, het enige dat nog niet weggesneden was en dat op de grond lag, of hij deze versie kon wegsnijden.
Robert Schuit schreef de boeken Het Melkvarken, Flessenhart, Mooie Lieve Schat, Huil maar ik wens je uitstel toe en Er gebeurde o.a. niets en tekende onder meer Er komt altijd een ei uit.